با گذشت 17 روز همچنان خبری از سرنوشت سرباز وطن نیست...

انگشت شست پا را که چند سانتی بالا بیایی به یک برآمدگی استخوانی میرسی. ظهر امروز همانجایم شکست. شاهدان میگویند که از خواب پریدهام و در حالی که عربده میکشیدم مثل دیوانهها به در و دیوار لگد پراندهام. خودم هیچ چیز یادم نمیآید. نه از خواب احتمالی که دیده بودم و نه از رفتار جنونآمیزم. مگر دیوانگی چیست؟ چند روز پیش هم توی خیابان فلسطین صدای سهتاری را میشنیدم که هیچ کس دیگری نمیشنید.

شاید دیگر در آن فروشگاه کار نمیکند و اصلا از آنجا رفته . قصد هم ندارم از همکارانش این را بپرسم. هر بار به بهانه خرید میروم و باز نمیبینمش. دیگر مداد رنگیهای فربد از عدد هزار هم فراتر رفته. فردا اگر رفتم آن حوالی قصد دارم تعدادی پاککن بخرم.